ناامن کنندگان سه شنبه آخر سال

برای صحه نهادن بر این مدعا کافی است یا قدری در خاطرات خود و پدرانمان کندوکاو کنیم یا در ادبیات این مرز و بوم و در منابع مکتوبی که صاحبان نظر، اندیشه و قلم برایمان به یادگار گذاشته اند، اندکی تامل و درنگ کنیم. به یقین این یادآوری، تامل و درنگ از یکسو بلادرنگ حس نوستالژیک (احساسی سرشار از حسرت گذشته) در هر یک از ما پدید می آورد و از دیگر سو ما را ناگزیر از مقایسه ای حزن انگیز میان این سالیان و سالیان قبل می کند. با چنین قیاسی نیز بلافاصله این پرسش مهم پیش روی ما قدعلم می کند که چرا امروزه بسیاری از خانواده های ایرانی با نزدیک شدن به سه شنبه آخر سال نه تنها احساس وجد و نشاط نمی کنند بلکه در درونشان غوغایی برپا می شود که نشان از احساسی مملو از ناامنی دارد؟ نیازی به یادآوری نیست که این بیم و هراس و ناامنی موجب می شود بسیاری از آن خانواده ها آرزو کنند کاش سه شنبه آخر سال همچون برق و باد بگذرد و دیگر نیز باز نیاید! براساس شواهد متقن پلیس، افراد ناامن ساز شب سه شنبه آخر سال در مقایسه با جمعیت عمومی جامعه، شمارشان بسیار اندک و تعدادشان بسیار قلیل است. ولی اقلیت کم، اما پرغوغا اگر از ...