بررسی ساختاری انتخابات ریاست جمهوری در ایران

ماه های پایانی عمر دولت یازدهم است.جابجایی دولت ها در ایران در سه مرحله روی می دهد. مرحله اول، معرفی کاندیداهای خودخوانده تا پیش از شروع زمان ثبت نام ها که هدف عمده از این تحرکات، بازی با هیجانات سیاسی جامعه است. اغلب اقدامات در این مرحله، دارای برنامه ریزی و عمق کافی نیستند. تخصص گرایی، برنامه محوری، قانون مداری، بومی سازی و فراگیری نظام حزبی و کارآمدی خانه احزاب و در راس آن ها استقلال عمل رسانه ها می توانند مانع از این موج سواری ها و بی قاعدگی های سیاسی شوند. مرحله دوم، ثبت نام کاندیداها و بررسی صلاحیت آن هاست که تحت تاثیر سه عامل شرط رجل سیاسی و تفاسیر آن ، ناکارآمدی نظام انتصابات و دور و تسلسل دو نظام انتصابات و انتخابات در کشور که خروجی یکی ، ورودی دیگری شده ، باعث حضور حداقلی نمایندگان ملت و کاندیداهای جامع الاطراف در این آوردگاه سرنوشت ساز شده اند.انتصاب مدیران در کشور بیشتر تابع روابط فردی است تا منافع ملی و صرف مصلحت اندیشی شخص مافوق سازمانی برای انتصاب کارگزاران دولتی به عنوان تنها روش انتصاب همواره خطای فراوان داشته اما فارغ از عملکرد و نتیجه نامناسب آن، به اشخاص برای ...